گسى - [ بضم گاف ] همان بمعنى گسيل مرقوم . فردوسى گويد : بيت گسى كردش و « 1 » خود به راه ايستاد * سپاه و سپهبد ازين كار شاد گل پارسى - گل بغايت سرخ « 2 » و بزرگ كه گل صد برگ و گلنار پارسى نيز گويند * [ 1 ] . خلاق المعانى گويد : بيت زنى پارسا چون گل پارسى * برون اوفتاده ز پرده سراى گل‌كوبى - [ بضم گاف ] در فرهنگ بمعنى سيرى باشد كه در اول بهار كنند گل زردى كه پيش از گلها رسد در حوضها ريزند . مثالش مولوى معنوى گويد : بيت خدايگان جمال و خلاصهء خوبى * بباغ عقل درآمد برسم گل‌كوبى گشى - [ بفتح گاف و كسر شين معجمهء مشدد و مخفف ] بمعنى خوشى و رفتار بناز باشد در شرفنامه [ 2 ] . گوانجى - [ بضم گاف و سكون نون و كسر جيم ] پهلوان و دلير باشد [ 3 ] . مثالش حكيم فردوسى گويد : بيت بدرگاه شاهت ميانجى « 3 » منم * كه در شهر ايران گوانجى منم و گونجى نيز به نظر رسيده - بضم گاف و كسر واو - و بمعنى عزيز « 4 » نيز آمده در سامى فى الاسامى . گستى - [ بسين مهمله . به وزن پستى ] يعنى زشتى [ 4 ] . مثالش ناصرخسرو گويد :

--> ( 1 ) - « س » : ندارد . ( 2 ) - تا علامت ستاره را « الف » در حاشيه دارد . ( 3 ) - « س » : منانجى . ( 4 ) - « س » : عزير . ( 1 ) در برهان بكسر اول بمعنى گل سرشوى است . طين فارسى . ( 2 ) صحيح كشى است ( حاشيهء برهان ) . ( 3 ) و سردار را نيز گويند كه سپهسالار باشد ( برهان ) . ( 4 ) درشتى و زبونى و نازيبايى باشد ( برهان ) .